Voor de Nederlandse versie: scroll naar beneden.
Tour concertistico in Italia 2023
Luglio 2023 – L’Aventure Musicale è stata in tour concertistico in Italia!
Che esperienza! Una settimana in Trentino con circa 50 musicisti. Tre fantastici concerti: a Riva del Garda nel cortile di un castello; a Trento nel bellissimo Teatro Sociale e infine nella grande piazza di Pergine Valsugana.
Tutto è andato alla perfezione: l’atmosfera, l’entusiasmo dei musicisti e degli italiani, e abbiamo avuto anche fortuna con il tempo.
Siamo stati accolti calorosamente ovunque e spesso ci siamo sentiti dei VIP.
Dalla musica swingante come Tico-Tico ed El Cumbanchero al bellissimo brano di Arturo Marquez: Leyenda de Miliano, tutto è stato apprezzato.
Ci siamo divertiti tantissimo!!
In una parola: Bellissimo
Una settimana piena di “Grande Bellezza”
Come organizzatore pensi di sapere cosa ti aspetta, ma non avrei mai osato sognare che il nostro “viaggio in Trentino” sarebbe stato così fantastico.
Come ci siamo arrivati?
Dopo aver suonato nel 2014 in occasione del mio matrimonio con Sara in Provenza, è maturata l’idea di farlo più spesso. L’idea è stata subito colta al volo e così nel 2016 abbiamo tenuto due concerti in Normandia. Nel 2018 abbiamo suonato nel Kent e poi è arrivato il Coronavirus. Quindi non siamo andati a Treviri. Bisognava rimediare. Nella mia testa stava prendendo forma un viaggio-concerto in Italia. Durante la mia giovinezza andavo spesso in Italia, prima con i miei genitori e poi con gli amici, in particolare a Pergine. Da quel periodo (45 anni dopo) conoscevo ancora vagamente alcuni italiani che forse avrebbero voluto aiutarmi. Per sondare il terreno, l’estate scorsa sono partito con Sara per Pergine, armato di volantini, chiavette USB ecc. Siamo stati accolti a braccia aperte, la famiglia van Esch era ancora molto conosciuta lì. Soprattutto quando hanno sentito parlare de L’Aventure Musicale sotto la mia direzione.
I piani per i concerti sono stati rapidamente definiti e abbiamo anche organizzato alcune escursioni. Tutto sommato, una buona base per tornare in Olanda pieni di entusiasmo e discuterne con il consiglio direttivo. E va detto che il nostro consiglio è un gruppo di persone concrete. Senza questo consiglio attivo, questo tour di concerti non avrebbe mai avuto tanto successo. Per sicurezza, durante le vacanze di Carnevale sono passato ancora una volta a Pergine con Sara. Si erano ricordati di noi? E come, andrà tutto bene. L’organizzatore da parte loro era Franco “parlo solo italiano, capito?”. È il presidente della Banda Sociale di Pergine, che ha reso possibile il concerto a Pergine. Grazie ai suoi contatti a Trento è stato reso possibile anche un concerto al Teatro Sociale. Fantastico, ma volevo ancora una terza sede per il concerto. La direzione dell’Ufficio del Turismo della Valsugana mi ha proposto Levico come sede. Abbiamo visitato alcune possibilità lì, ma non abbiamo trovato Franco né contatti e al telefono non è servito a nulla. Allora ci siamo recati noi stessi a Riva. Lì era praticamente tutto chiuso, faceva freddo e il vento ti strappava i pantaloni. Eppure sono riuscito a contattare qualcuno, che parlava di nuovo solo italiano, responsabile dei concerti alla “Rocca di Riva”. Più tardi, ad aprile, mi ha dato la conferma che potevamo suonare lì. Wow! Tre concerti in luoghi speciali! Mi veniva sempre più voglia di farlo. Poi bisognava mettere a punto il programma. Chi ci sarebbe stato e chi no, cosa era musicalmente fattibile in cinque prove e cosa avrebbe chiesto il pubblico?
Come l’ho vissuto?
Dopo un viaggio tranquillo di meno di 10 ore, siamo arrivati venerdì mattina alle 5:50 a La Rotonda e avevano già aperto. Gli italiani bevono una tazza di caffè al bar prima di iniziare la giornata lavorativa. “Ciao Peter-Paul, al momento non abbiamo camere disponibili, ma non appena qualcuno se ne va, la prepareremo in modo che possiate dormire”. Questo la dice lunga sull’ospitalità che abbiamo ricevuto ovunque in Trentino.
Sabato 15 luglio avevo già un incontro con Franco sull’organizzazione e in particolare sulla logistica. La Banda ci aveva promesso i loro timpani, il grande tamburo e le congas, ma dovevano ancora essere trasportati. Soprattutto il viaggio verso Riva era un punto interrogativo per Annemarie e me. Nessun problema! Ecco Marcello, l’autista dell’autobus. Si è rivelato essere un mio vecchio conoscente. Mi ha portato in giro per Pergine per il resto della giornata, dal teatro (per prendere qualcosa) a una sfilata della Banda con spettacolo teatrale e poi al parco delle “Tre Castagne” dove c’era una prova dell’orchestra del Conservatorio di Trento per un concerto di domenica di Stewart Copeland dei Police. Lì sono stato subito presentato come direttore dell’orchestra del conservatorio di Tilburg. È così che va l’entusiasmo italiano. Mi ha dato subito anche sei biglietti per il concerto, dove siamo andati con una delegazione del consiglio direttivo e i nostri accompagnatori. Così i giorni precedenti sono stati già un’esperienza incredibile.
Ma poi arriva lunedì 17 luglio. Appuntamento alle 13:00 a La Rocca. Traffico sulla strada per Riva. Per fortuna sono comunque arrivato lì alle 13:00. All’arrivo nessuno sa del nostro arrivo. Di nuovo in “solo italiano” vado al municipio dove la mia referente ha sede al primo piano. Ma a quest’ora ovviamente non c’è nessuno, pausa pranzo. “Torni più tardi.” Più tardi, tra la sua pila di fascicoli, riesce a trovare il nostro concerto e lì è annotato a caratteri cubitali: ore 18.00. A quel punto ci siamo dati il cambio nel sorvegliare la nostra attrezzatura e nel frattempo abbiamo testato l’acustica. Sembrava proprio di essere al Concertgebouw! Si sentiva ancora suonare il tema del Padrino alla tromba in alto sopra Riva (con la funivia)! Alle 18:00 le porte dell’edificio si sono chiuse ed è arrivato qualcun altro per riaprirle. Sono state tirate fuori le sedie e installate le luci. Pronti! I primi giorni in Italia faceva piuttosto caldo e, insieme all’illuminazione, ce ne siamo accorti. Il mio abito era fradicio alla fine! Eravamo determinati a mettere in scena un bel concerto, abbiamo suonato al massimo livello. Il pubblico era entusiasta. Quante volte ho dovuto inchinarmi?
Martedì 18 luglio, giorno di riposo con un’escursione a piedi nella storica Pergine. Credo che ci siano state tre diverse versioni di questa escursione. Versione 1: Pergine + troppo caldo per la visita al castello. 2: Pergine + corsa al castello a causa di un temporale in arrivo. 3: Pergine + giro dei pub. La sera, a cena con quasi tutto il gruppo da La Rotonda, dove lo chef Marco mi aveva fatto assaggiare una proposta di menu a febbraio e per la quale, leccandomi i piatti, ci avevo subito prenotato. Una serata davvero piacevole!
Mercoledì 19 luglio è il nostro spettacolo al Teatro Sociale di Trento. A febbraio mi era stato spiegato come sarebbe andata. Il teatro è una tipica sala d’opera italiana piena di balconcini e palchi che si vedono, ad esempio, in Il Padrino III. Lì si tengono gli spettacoli invernali. In estate girano il palco e si apre il retro dell’edificio, dove c’è una piazzetta privata. Sì, pensai allora, sarà così. Ora, all’arrivo, sembrava un quadro! C’erano tecnici di ogni tipo in giro e ci sono stati assegnati veri e propri camerini da artisti, con specchi e luci. Era tutto organizzato in modo professionale. Abbiamo suonato di nuovo con grande dedizione e il pubblico era ancora una volta entusiasta della nostra esibizione spettacolare. Dopo il concerto ci hanno offerto anche uno spuntino e da bere. Cosa? Un buffet di lusso con delizioso spumante. Un vero trattamento VIP
Giovedì 20 luglio, giorno di riposo, con un’escursione enologica alla Cantina di La-Vis. Ci ero già stata in precedenza per fissare degli appuntamenti ed ero fiduciosa che sarebbe stata una bella esperienza. Ma questa escursione è stata davvero super interessante e, dopo aver lubrificato le gole con deliziosi vini, siamo usciti cantando classici italiani e del Brabante per tornare in tempo a Calceranica, sul lago di Caldonazzo, per mangiare la pizza tutti insieme. Prima ci siamo presentati, loro non ne sapevano nulla. Eppure avevo chiamato davvero un paio di settimane prima. Più tardi è venuto fuori che eravamo in un altro libro. Nessun problema! Prima ci siamo accomodati nella sala d’attesa, mentre loro preparavano una sala per gli affamati L’Aventurers. Ricordo una pizza deliziosa e il caos generale accompagnato dal frastuono incredibile di mangiatori di pizza, bevitori di birra e cantanti di karaoke.
Venerdì 21 luglio, il giorno più emozionante. Per me, in particolare, suonare davanti al pubblico “di casa” e, per tutti, come sarà il tempo. Abbiamo programmato di suonare davanti al municipio, in Piazza Municipio. Una piazza da sogno, ma deve essere asciutta. Tutte le app meteo danno indicazioni diverse. Poi arrivano le domande: e se… ecc. Niente panico! Abbiamo il teatro locale come alternativa. Alle cinque e mezza Franco ed io abbiamo preso la decisione. Corriamo il rischio! Andiamo a montare tutto all’aperto. Vado con l’organizzazione a prendere sedie, luci, microfono e percussioni. Ora speriamo solo che non piova. Gli dei del tempo ci sono stati favorevoli. Che concerto fantastico abbiamo dato lì davanti alla piazza piena di gente entusiasta. Questo mi dà un’enorme soddisfazione. La gioia di suonare dei nostri musicisti e il pubblico che applaudiva a più non posso. In una parola: grandioso! Finito. No, l’organizzazione vi offre ancora uno spuntino e da bere. Lunghi tavoli con ogni tipo di prosciutto, salame e formaggio e bevande in abbondanza. Ne abbiamo goduto a lungo con le immancabili canzoni da osteria!
Sabato 22 luglio mi sveglio con una sensazione di stanchezza ma di beatitudine, per aver portato a termine una tournée di concerti straordinariamente riuscita. Questo mi dà un momento di vuoto, ma poi una sensazione di grande ricchezza. È qualcosa che abbiamo vissuto insieme in amicizia e tutto questo grazie al fare musica insieme. Mi ritengo fortunato di aver potuto guidarvi in questo. Grazie a tutti.
Peter-Paul
Concertreis Italië 2023
Juli 2023 – L’ Aventure Musicale was op concertreis in Italië!
Wat een ervaring! Met ongeveer 50 muzikanten een week naar Trentino in Italië. Drie geweldige optredens: in Riva del Garda op de binnenplaats van een kasteel; in Trento in het prachtige Theater Sociale en tot slot op het grote plein in Pergine Valsugana.
Alles klopte; de sfeer, het enthousiasme van de muzikanten en de Italianen en we hadden geluk met het weer.
We werden overal hartelijk ontvangen en we voelden ons vaak VIP ’s.
Van swingende muziek zoals Tico-Tico en El Cumbanchero tot het prachtige stuk van Arturo Marquez: Leyenda de Miliano, het werd gewaardeerd.
We hebben genoten!!
In een woord: Bellissimo
Een week vol ‘Grande Bellezza’
Als organisator denk je te weten wat er komen gaat, maar dat onze ‘Trentino -trip’ zo geweldig zou worden had ik niet durven dromen.
Hoe zijn we daar gekomen?
Na het musiceren in 2014 rondom mijn bruiloft met Sara in de Provence rijpte het idee om dat vaker te gaan doen. Dat werd gelijk opgepakt en zo gaven we in 2016 twee concerten in Normandië. In 2018 speelden we in Kent en toen kwam Corona. Dus gingen we niet naar Trier. Dat moest maar eens rechtgezet worden. In mijn hoofd broeide een concertreis naar Italië. Tijdens mijn jonge jaren ging ik eerst met mijn ouders en later met vrienden vaak naar Italië en dan met name naar Pergine. Vanuit die tijd (45 jaar na dato) kende ik nog vaag wat Italianen die mij misschien wel verder zouden willen helpen. Om dat te peilen ben ik afgelopen zomer met Sara, gewapend met folders, usb sticks enz. naar Pergine afgereisd. We werden daar met open armen ontvangen, de familie van Esch was daar nog steeds een begrip. Helemaal toen ze hoorden van L’ Aventure Musicale onder mijn leiding.
Plannen voor concerten werden snel gesmeed, ook hebben we toen eventuele excursies op de rit gezet. Al met al een goede basis om vol enthousiasme naar Nederland terug te keren en het binnen het bestuur te overleggen. En dat moet gezegd worden, ons bestuur is een groep van doeners. Zonder dit actieve bestuur was deze concertreis nooit zo succesvol geworden. Voor de zekerheid ben ik met Sara tijdens de carnaval vakantie nog maar eens even in Pergine langs geweest. Of ze nog aan ons gedacht hadden? Nou en of, het komt allemaal in orde. De organisator van hun kant was Franco “parlo solo italiano, capito?”. Hij is de voorzitter van de Banda Sociale de Pergine, die het concert in Pergine mogelijk heeft gemaakt. Via zijn contacten in Trento werd er ook een concert in het Teatro Sociale mogelijk gemaakt. Fantastisch, maar ik wilde nog een derde concert locatie. De directie van het VVV Valsugana stelde mij Levico als locatie voor. We hebben daar enkele mogelijkheden bezocht, maar vonden daar niet Franco geen contacten en telefonisch leverde het niks op. We zijn toen zelf naar Riva gereisd. Daar was nagenoeg alles gesloten, het was er koud en je waaide er uit je broek. Toch heb ik iemand te pakken gekregen, wederom solo italiano sprekend, die verantwoordelijk was voor de concerten in ‘Rocca di Riva’. Zij gaf mij later in april uitsluitsel dat we daar konden spelen. Wow! Drie concerten op bijzondere locaties! Ik kreeg er steeds meer zin in. Dan een programma maken. Wie gaat ermee en wie niet, wat is muzikaal haalbaar in vijf repetities en wat vraagt het publiek?
Hoe heb ik het beleefd?
Na een vlotte reis van nog geen 10 uur, kwamen wij op vrijdagochtend om 10 voor 6 aan bij La Rotonda en die waren al open. Italianen drinken voor hun werkdag een kop koffie in het café. “Ciao Peter-Paul, wij hebben nu geen kamer beschikbaar, maar zo gauw er iemand vertrekt, wordt die klaar gemaakt zodat jullie kunnen slapen”. Dit zegt al iets over de gastvrijheid die we overal in Trentino hebben mogen ontvangen.
Op zaterdag 15 juli had ik al een bijeenkomst met Franco over de organisatie en met name over de logistiek. De Banda had ons hun pauken, grote trom en conga’s beloofd, maar die moesten nog wel vervoerd worden. Vooral naar Riva was voor Annemarie en mij een vraagteken. Geen probleem! Hier is Marcello de chauffeur van de bus. Dat bleek een oude bekende van mij te zijn. Die heeft mij de rest van de dag door Pergine gesleurd, van het theater (even wat ophalen) naar een optocht van de Banda met toneelvoorstelling en toen naar het park van de ‘Drie kastanjes’ waar er een repetitie was van het conservatoriumorkest van Trento voor een concert op zondag door Stewart Copeland van The Police. Daar werd ik al gauw als dirigent van het conservatoriumorkest van Tilburg afgeschilderd. Zo snel gaat dat in Italiaans enthousiasme. Hij gaf mij gelijk ook zes vouchers voor het concert, waar we met een delegatie van het bestuur met aanhang heen zijn geweest. Zo waren de dagen voorafgaand al een hele belevenis.
Maar dan komt de maandag 17 juli. Om 13.00 uur verzamelen in ‘La Rocca’. File op weg naar Riva. Gelukkig was ik toch nog om 13.00 uur daar. Bij aankomst weet niemand van onze komst. Wederom in ‘solo italiano’ ga ik naar het gemeentehuis waar mijn contactpersoon op de 1e verdieping zetelt. Maar rond deze tijd is er natuurlijk niemand, lunchpauze. “Kom straks maar terug.” Later blijkt ze in haar stapel dossiers ons concert terug te vinden en er staat in vette letters 18.00 uur genoteerd. We hebben toen bij toerbeurt op onze spullen gelet en tussentijds de akoestiek getest. Dit lijkt het Concertgebouw wel! Je kon hoog boven Riva (met de kabelbaan) het thema uit de Godfather op trompet nog horen spelen! Om 18.00 uur gingen de deuren van het gebouw dicht en kwam er iemand anders om ze weer open te maken. Er werden stoelen tevoorschijn gehaald en licht werd geïnstalleerd. Klaar! De eerste dagen was het behoorlijk heet in Italië en dat hebben we in combinatie met de belichting geweten. Mijn pak was na afloop drijfnat! We waren erop gebrand een mooi concert neer te zetten, er werd op het scherpst van de snede gemusiceerd. Het publiek was laaiend enthousiast. Hoe vaak moest ik buigen?
Dinsdag 18 juli rustdag met een wandelexcursie door historisch Pergine. Ik denk dat er drie verschillende versies van deze excursie zijn geweest. Versie 1: Pergine + te heet voor kasteeltocht. 2: Pergine + kasteelrun vanwege naderende onweersbui 3: Pergine + kroegentocht. ’s Avonds met bijna heel de bubs uit eten bij La Rotonda, waar kok Marco mij in februari een menuvoorstel had laten proeven en waarop ik al borden aflikkend ons toen gelijk voor heb ingetekend. Een hele gezellige avond!
Woensdag 19 juli is ons optreden in het Teatro Sociale van Trento. Er werd mij in februari verteld hoe het in zijn werk zou gaan. Het theater is zo’n typische Italiaanse operazaal vol met balkonnetjes en loges die je kent uit bv The Godfather III. Daar worden de wintervoorstellingen gegeven. In de zomer draaien ze het podium om en gaat de achterkant van het gebouw open waar een besloten plein ligt. Ja, dat zal wel dacht ik toen. Nu bij aankomst zag het er als een plaatje uit! Er liepen allerlei technici rond en we kregen echte artiesten kleedkamers met spiegels en lampjes toebedeeld. Het was allemaal professioneel geregeld. We speelden weer met volle overgave en het publiek was weer laaiend enthousiast over ons spetterend optreden. Na het concert werd ons nog een hapje en drankje aangeboden. Wat? Een luxe buffet met heerlijke mousserende wijn. Een echte VIP behandeling.
Donderdag 20 juli rustdag, met een wijnexcursie naar de Cantina van La-Vis. Ik was er eerder geweest om afspraken te maken en had er goede moed in dat het leuk zou worden. Maar deze excursie was echt super interessant en na het smeren van de kelen met heerlijke wijnen gingen we met het zingen van Italiaanse en Brabantse klassiekers de deur uit om weer op tijd in Calceranica aan het meer van Caldonazzo te zijn om samen pizza te eten. Eerst onszelf voorstellen, ze wisten van niks. Ik had toch echt een paar weken eerder gebeld. Later bleken we in een ander boek te staan. Geen probleem! Eerst in de lounge plaatsnemen, ondertussen maken zij een zaal klaar voor de hongerige L’ Aventurers. Ik herinner me een lekkere pizza en de chaotische gang van zaken onder begeleiding van het ontzettende kabaal van pizza eters, bier drinkers en karaoke zangers.
Vrijdag 21 juli, de allerspannendste dag. Voor mij persoonlijk het spelen voor ‘thuis’ publiek en voor iedereen, wat doet het weer. We hebben gepland om voor het stadhuis op de Piazza Municpio te spelen. Een droom van een plein, maar het moet wel droog zijn. Alle weer- apps geven iets anders aan. Dan komen de vragen, wat als enz. Geen paniek! We hebben het plaatselijke theater als uitwijkmogelijkheid. Om half zes hebben Franco en ik het besluit genomen. We wagen de gok! We gaan buiten opbouwen. Ik ga mee met de organisatie om stoelen, lampen, microfoon en slagwerk op te halen. Nu maar hopen dat het droog blijft. De weergoden waren ons gunstig gestemd. Wat een superconcert hebben we daar gegeven voor het volle enthousiaste plein. Dit geeft mij ontzettend veel voldoening. De speelvreugde van onze muzikanten en het zich suf klappende publiek. In een woord grandioos! Klaar. Nee, jullie krijgen nog een hapje en een drankje aangeboden door de organisatie. Lange tafels met allerlei soorten ham, worst en kaas en drank in overvloed. Dat werd nog lang nagenieten met de nodige drankliederen!
Zaterdag 22 juli word ik wakker met een moe maar gelukzalig gevoel, dat we een uitzonderlijke geslaagde concertreis hebben volbracht. Dat geeft even een leeg gevoel, maar later een heel rijk gevoel. Het is iets dat we samen in vriendschap hebben beleefd en dat is allemaal te danken aan het samen maken van muziek. Ik prijs me gelukkig dat ik hier leiding aan mocht geven. Iedereen bedankt.
Peter-Paul
